Boek zonder titel.

Voor alle tips of afraders over boeken, tv, films, muziek, concerten ED

Moderators: Rider, Kiwiko, Inge, Shetan, Helpdeskundige

Boek zonder titel.

Berichtdoor Lyonesse » 22 maart 2013 17:37

Jaja inderdaad, boek zonder titel. De titel verzin ik pas als het boek af is, anders ga ik naar de titel toeschrijven en dat wil ik niet. Bovendien wil ik een titel die niet te veel van de inhoud verraad. :) Tips en commentaar zijn welkom en veel leesplezier. Misschien is dit voor mij een steuntje in de rug om er weer wat fanatieker mee bezig te gaan :)

Ik plaats niet meteen alles, dan blijft het ook te volgen en niet meteen zoveel te lezen voor mensen die het leuk vinden :)

Proloog

Boston, 29 juni 2009;

Demmi Cardigan, 16 jaar oud, dik rood haar, groene ogen, gemiddeld postuur en vrij klein van stuk.
Dat ben ik. Ik ben geboren in Boston, en hier ook opgegroeid.
Aan mijn leven zoals ik het gewend ben, komt nu een einde…

Ik heb net mijn laatste spullen ingepakt. Alleen wat handbagage ligt nog los door mijn kamer. Een tas met kleren voor onderweg, een leesboek, mijn Ipod voor het geval Chelsea haar mond niet wil houden als ik wil lezen, mijn hanger die nog aan de muur hangt, op de plak waar ooit mijn bed stond en jij, vanaf nu mijn dagboek.

Morgen gaan we op weg naar Land’s end, een plaatsje aan de kust van Cornwall, Engeland.
Nu opa overleden is, kan oma niet alleen blijven. Daarom gaan we bij haar wonen, ze heeft verder niemand. Land’s end is een mooie plek, ik kwam er vroeger graag, maar zal mijn school en vriendinnen vreselijk missen. Er gaan wonen is iets heel anders als even op vakantie gaan natuurlijk.

Jessie was net hier om afscheid te nemen, ze nam jou voor me mee, dagboek. Ze is bang dat ik dingen vergeet die ik haar eigenlijk zou moeten vertellen, en verplicht me daarom min of meer om elke avond mijn belevenissen van die dag op te schrijven. Alsof ik iets zou vergeten…
Ik bereid me voor op talloze uren vol verveling. Kende ik nog maar iemand daar.
Tuurlijk speelde ik vroeger met kinderen uit de buurt, maar die heb ik voor het laatst gezien toen ik 10 was, de laatste keer dat ik daar was…

Mamma is helemaal in de stemming. Om in de sfeer te komen voor onze reis, had ze Cornisch Pastries gemaakt als avondeten. Dit zijn pasteitjes gevuld met vlees en eigenlijk alles dat je kunt bedenken. Ik hoop dat de streekgerechten vooral zijn behouden om toeristen weg te jagen, anders sterf ik binnen een week van de honger.
Wacht even, er klopt iemand op mijn deur…

Dat was dus Chelsea, ze maakt zich nog meer zorgen als ik. Ze vertelde dat onze school geregeld is. All Hallows College. Ik vraag me af of we ons daar wel kunnen aanpassen.
Zouden ze geen hele andere dingen geleerd hebben? Gelukkig zijn we niet de enige nieuwelingen op school. Chelsea had ook een fotoalbum bij zich, met foto’s van onze vakantie’s in Land’s end. Een aantal kinderen herinner ik me nog wel.

Ann is net zo oud als ik, ze was een vreselijk druk, blond meisje. Groter dan ik (wat niet zo moeilijk is, want ik ben echt heel klein…) Ze had altijd 2 staarten in haar lange blonde haren.
Ze kwam vaak bij opa en oma, ze hielp dan in de keuken en samen bakten we koekjes die we op aten bij de dam in het bos. Tibby ging dan ook altijd mee.

Zij was veel te wild om geduld te hebben, om koekjes te bakken. Net een puppy. Dat was ze ook, de puppy van het stel, ze was 2 jaar jonger dan wij. Haar broer Owen is net zo oud als Chelsea, 18 jaar. Hij zal ook nog wel bij ons op school zitten. En dan hadden we nog Lizzy, Elisabeth. Geen vriendin van ons, ze leek haast een spook en volgde ons overal.
Ze had zelf helemaal geen vriendinnen.

Mamma had tegen me gezegd dat ik me de leuke dingen van verhuizen moest voorstellen. Niet alleen de slechte dingen. Ik durf te wedden dat ze daarom Chelsea op me af heeft gestuurd met dat fotoalbum.

Nu ik er zo over nadenk, lijkt het me best leuk om te zien hoe het met alle meiden gaat.
Hoe ze nu zijn… Zouden ze me nog herkennen? Ik hoop het wel, dat zou tenminste één lichtpuntje zijn. Ik was dan geen éénling op het All Hallows College, ze zouden me kunnen vertellen of ik veel lesstof gemist heb en natuurlijk zouden ze me kunnen laten kennismaken met andere mensen in het dorp, leuke winkels laten zien en “The place to be” in het weekend.

Bovendien zou dit dé kans zijn om iets te doen aan mijn “grijze muis aka muurbloempjes” imago. Weg saaie, grijze Demmi en welkom mooie spontane Demmi! Fat chance…
Zo gemakkelijk veranderd een mens helaas niet, maar ik ga er wel mijn best voor doen.
Kon Jessie maar mee, Jessie voor wie ik dit dagboek schrijf…

Het is inmiddels al laat, tijd om mijn laatste spullen in te pakken en te gaan slapen.
Ha! Slapen! Alsof dat lukt. Heeft er ooit iemand geslapen, wanneer diegene voor de laatste keer in het huis waar hij zijn hele leven heeft gewoond? En dan ook nog in een slaapzak, op een luchtbed, in de kamer waar ooit iemands hele geschiedenis te vinden was, en nu alleen nog een kille lege ruimte, met witte vlekken op de muur van posters en foto’s die er ooit hingen, en waarbij het eerder helemaal niet opviel dat de muur geel geworden was? Ik denk het niet…
Je gebruikt wel 11 spieren om je wenkbrauwen te fronsen, maar slechts 4 om je middelvinger op te steken... :DD
Avatar gebruiker
Lyonesse
 
Berichten: 4033
Geregistreerd: 01 okt 2011 00:12
Woonplaats: Vlagtwedde

Re: Boek zonder titel.

Berichtdoor Kiwiko » 22 maart 2013 17:43

ik denk dat dit mij wel past :)
When a woman says "WHAT?" it is not because she did not hear you. She is giving you a chance to change what you said.
Avatar gebruiker
Kiwiko
levensgenieter #1
 
Berichten: 16607
Geregistreerd: 25 okt 2010 06:25

Re: Boek zonder titel.

Berichtdoor Lyonesse » 22 maart 2013 21:40

Hier alvast deel 2 dan :D

Hoofdstuk 1

Demmi werd wakker door een raar geluid. Het was nog donker. Volkomen verdwaasd ging ze op zoek naar haar wekker. Nergens te zien natuurlijk. Ineens realiseerde ze zich, waarom niet.
Ze was niet meer in Boston, niet in haar eigen kamer en niet in haar eigen bed.
Chelsea maakte een ligt snurkend geluid, maar net niet luidruchtig genoeg om als irritant bestempeld te worden. Demmi keek om zich heen. Langzaam zag ze omtrekken van meubels ontstaan in de donkere kamer. Het raam stond een stukje open en de gordijnen wapperden lichtjes heen en weer. Onder het raam, stond een zware, bruine, leren leunstoel met een bijpassen voetenbankje, en aan de rechterkant, stond een eikenhouten bijzettafeltje.
Aan het voeteneind van de bedden van Demmi en Chelsea stond aan weerszijden een grote donkere kledingkast tegen de muur. Hun koffers stonden naast de deur.
Demmi merkte dat ze een droge keel had, dus ging ze op zoek naar de keuken.

Ze deed de deur open en stak haar hoofd om het hoekje. Voor zich zag ze de mooie brede houten trap, met rijkelijk versierde armleuningen. Ze sloeg linksaf en liep voor de trap langs.
Buiten begon het al iets lichter te worden, dus erg vroeg zou het niet zijn.
Ze liep naar de keuken, pakte een glas uit het kastje en vulde het met water.
Dit herhaalde ze nog 2 keer, daarna ging ze op zoek naar een klok.
Die vond ze boven de keukendeur. Ze zag dat het 4 uur was.
Eigenlijk had ze helemaal geen slaap meer, daarom ging ze naar boven, alvast een kamer uitzoeken. Ze vond het wel een grappig idee om Chelsea voor te zijn, dus liep ze de trap op.
De deur die recht boven de trap zat, was de deur van de douche en wc van de bovenverdieping. Die moest ze duidelijk niet hebben, tenzij ze van plan was om in bad te gaan bivakkeren.
Ze grinnikte bij die gedachte, op die manier hoefde ze tenminste niet om de badkamer te vechten in de ochtend.

Ze liep de gang in. Zoals je zou verwachten bij een oud landhuis, stonden langs de muren verschillende houten commodes en hingen er grote schilderijen aan de muur.
Op sommigen van hen stonden landschappen afgebeeld, anderen waren portretten.
Blijkbaar van overleden familieleden. Ze legde haar oor tegen de eerste deur.
Ze wist immers niet waar haar ouders sliepen. Zij en Chelsea waren meteen naar bed gegaan toen ze aangekomen waren, haar ouders uiteraard niet. Aan de deur hoorde ze niet, dus ze besloot te kijken wat er achter zat. Ze trok de deur naar zich toe, maar het bleef aardedonker in de kamer. Plotseling voelde ze een stekende pijn op haar hoofd. “Verdorie!” riep ze.
Het was de bezemkast en één van de bezems had haar op haar hoofd geraakt.
Ze ging naar de badkamer, zocht een washandje, hield deze onder de koude kraan en drukte hem tegen haar voorhoofd. Zo liep ze terug naar haar kamer en kroop weer in bed.
Ze kon net zo goed nog wat proberen te slapen.
Dat met die kamer werd op deze manier toch niets.

Demmi dreef op haar rug midden in het water. Ze keek naar de rotsen om zich heen.
Echte kliffen, zoals je ze in Engeland zou verwachten. Bovenop de kliffen, stonden grote bomen, met takken die heftig heen en weer zwaaiden.
De lucht was blauw, er was geen wolkje te zien. Op haar borst, voelde ze haar hanger liggen, hij voelde koud aan. Plotseling voelde ze iets aan zich trekken.
Het waren geen handen, het leek of ze naar beneden werd gezogen.
De druk op de ketting om haar nek werd ook groter, ze stikte bijna.
Probeerde hem los te trekken, maar ze kreeg er geen vinger tussen.
Toen werd alles zwart…
Je gebruikt wel 11 spieren om je wenkbrauwen te fronsen, maar slechts 4 om je middelvinger op te steken... :DD
Avatar gebruiker
Lyonesse
 
Berichten: 4033
Geregistreerd: 01 okt 2011 00:12
Woonplaats: Vlagtwedde

Re: Boek zonder titel.

Berichtdoor Lyonesse » 23 maart 2013 19:49

Voor de tweede keer die nacht zat Demmi rechtop in bed. Ze greep verschrikt met 2 handen naar haar keel, maar er was natuurlijk niets te voelen. Het was een droom geweest, en haar ketting zat veilig in haar tas. Ze droeg hem immers nooit, dus nu natuurlijk ook niet.
Toen besefte ze zich dat de droom die ze had gehad, bijna dezelfde was, als die van de nacht ervoor, maar nu wat uitgebreider. Het moest verdorie niet gekker worden.
Demmi keek om zich heen, het was inmiddels licht geworden en het bed van Chelsea was leeg. Ze slaakte een kreet van ergernis en gooide zich uit bed. In haar haast greep ze midden in het natte washandje dat ze eerder die nacht had meegenomen.
Daarna greep ze naar haar hoofd. Gelukkig, niets te voelen, geen bult én geen pijn.
Demmi pakte één van haar koffers en gooide hem op het bed om hem open te maken.
Ze trok vlug een joggingpak aan, haalde haar staart uit haar haren en bond ze opnieuw bij elkaar. De nieuwe Demmi moest maar even wachten, eerst eens kijken wat er beneden aan de hand was, en zorgen dat Chelsea niet de mooiste kamer inpikte.

Toen Demmi beneden kwam zat iedereen aan tafel. “Gelukkig” dacht ze, Chelsea zag er niet uit alsof ze al lang wakker was, laat staan wakker genoeg om de trap op geweest te zijn.
Naast haar vader was nog een plek vrij, dus daar liet Demmi zich neerploffen terwijl ze naar een stuk toast viste. Ze gooide de toast op haar bord en ging op zoek naar jam.
Toen er een dikke laag op zat, liet ze zich tevreden achterover vallen terwijl ze aan haar toast knabbelde. Haar vader keek haar vragend aan, en Demmi vroeg zich af of er misschien een spin op haar hoofd aan het dansen was. De blik van haar vader, werd indringend en hij zei “Goedemorgen Demmi”
Demmi voelde dat ze begon te gloeien, beschaamd mompelde ze iets van goedemorgen terug.

Voor het eerst sinds zes jaar zag ze haar oma terug. Je kon duidelijk zien dat ze ouder geworden was. Niet zes jaar ouder, maar “ouder ouder”, hoewel ze nog steeds een mollige, kleine vrouw was, met grijs/wit, lang haar, dat ze in een knot droeg. Omdat ze toch íets moest zeggen, zei Demmi “Ik vind het fijn om terug te zijn oma. Het voelt wat vreemd om hier nu te blijven, en niet na de vakantie weer naar Boston terug te gaan, maar ik weet zeker dat ik het hier naar mijn zin zal hebben.” Haar oma glimlachte naar haar, en begon daarna een gesprek met Demmi’s moeder.

Na het ontbijt stelde oma, tot Demmi’s grote vreugde, voor om de kamers boven eens te gaan bekijken.
Beide zussen waren al boven voordat hun ouders en oma überhaupt van tafel waren opgestaan. Demmi was net iets eerder dan Chelsea bij de achterste kamer en gooide de deur open.
In de deuropening bleef ze staan. Deze kamer lag aan de voorkant van het huis en keek uit over de tuin, precies zoals ze wilde. Helaas, geen balkon, maar daar viel wel mee te leven.
Chelsea stond inmiddels achter haar en probeerde Demmi aan de kant te drukken.
“Ik ben de oudste, dus ík mag als eerste kiezen” zei ze.
“Dat dacht ik niet, deze kamer is van mij. Ik was hier het eerst” Demmi vloog de kamer binnen en gooide de deur achter zich dicht en draaide hem op slot.
Na een paar klappen op de deur die volgden, besloot Chelsea blijkbaar om het op te geven, want het werd stil.

Demmi liet zich op het bed, dat onder het raam stond, vallen en keek de kamer rond. Blanke houten kledingkasten stonden tegen de zijmuur, met daarnaast een wastafel met een grote spiegel erboven. Verder was de kamer leeg, maar dat gaf niet. In Boston hadden ze al hun spullen moeten verkopen, omdat het erg duur zou zijn om alles mee te nemen. Bovendien wisten ze geen van allen, wat ze nog wel konden gebruiken en wat niet.
Haar ouders hadden beloofd, dat Demmi en Chelsea beiden een deel van de opbrengst zouden krijgen om hun nieuwe kamers in te richten.

Ze deed het raam open en leunde naar buiten, ze dacht aan hoe ze haar kamer zou inrichten.
Ze moest sowieso een bureau hebben, één die groot genoeg was om haar pc op te zetten en er ook nog haar huiswerk aan te kunnen maken.
Natuurlijk ook een kast voor haar schoolboeken. Ze draaide zich om, keek nog een keer de kamer rond en kwam tot de ontdekking dat ze nog erg veel ruimte over zou hebben.
Als ze het bed nou eens verplaatste… Demmi kwam overeind en draaide het bed een kwartslag, en schoof hem daarna tegen de andere zijmuur, met het hoofdeinde tegen de muur naast het raam. Op die manier had ze in ieder geval geen last van de zon die in haar gezicht scheen als ze een de gelegenheid had om uit te slapen. Toen besloot ze dat het tijd was om haar bagage van beneden te halen.

De rest van de ochtend was Demmi bezig met het uitpakken van haar koffers.
Toen ze klaar was merkte ze dat haar maag begon te rommelen. Ze schoof haar lege koffers onder haar bed en haastte zich naar opnieuw naar beneden. In de keuken smeerde ze snel een plak brood en besloot de tuin even in te gaan.
Buiten vond ze haar ouders en haar oma op het terras. “Hebben jullie het uit kunnen vechten?” Vroeg Demmi’s moeder. Demmi knikte schaapachtig terwijl ze een hap van de boterham nam.
“Ik heb de voorste kamer genomen oma, die boven de voordeur. Dat is toch goed?”
“Dat is prima lieverd” zei oma met een glimlach. “Ik vond die kamer al echt iets voor jou”
Demmi wendde zich tot haar vader. “Pap, wanneer krijgen we nieuwe spullen voor onze kamers? Ik wilde graag alvast beginnen met verven…”
Toen haar vader vroeg of ze het dorp nog wist te vinden, was oma zo lief om haar de route te beschrijven. Het bleek helemaal niet zo ingewikkeld te zijn, dus kreeg ze geld van haar vader om wat verf te gaan uitzoeken.

Demmi nam het geld dankbaar aan en haastte zich naar haar kamer.
Nu ze het huis moest verlaten, deed zich de perfecte gelegenheid voor om te beginnen met haar missie. Ze haalde haar pas ingepakte kledingkast wel 3 keer overhoop, tot ze eindelijk een outfit had gevonden die haar goedkeuring kon verdragen. Ze kamde haar haren, poetste haar tanden en ging toen met haar nieuwe make-up in de weer.
Het resultaat verraste haar, het zag er best goed uit.
Demmi pakt haar tas en ging op weg naar het dorp.
Je gebruikt wel 11 spieren om je wenkbrauwen te fronsen, maar slechts 4 om je middelvinger op te steken... :DD
Avatar gebruiker
Lyonesse
 
Berichten: 4033
Geregistreerd: 01 okt 2011 00:12
Woonplaats: Vlagtwedde

Re: Boek zonder titel.

Berichtdoor Lyonesse » 23 maart 2013 20:00

Ik heb besloten ( :P ) Elke dag een stukje te plaatsen. :D Fijn dat het nog bevalt :D
Je gebruikt wel 11 spieren om je wenkbrauwen te fronsen, maar slechts 4 om je middelvinger op te steken... :DD
Avatar gebruiker
Lyonesse
 
Berichten: 4033
Geregistreerd: 01 okt 2011 00:12
Woonplaats: Vlagtwedde

Re: Boek zonder titel.

Berichtdoor Sperwer » 24 maart 2013 09:23

Leuk, dan kan ik elke dag een stukje meelezen!
Sperwer
 
Berichten: 1015
Geregistreerd: 06 jan 2012 09:40

Re: Boek zonder titel.

Berichtdoor Lyonesse » 25 maart 2013 10:03

Land’s End,1 juli 2009

Stap 1 van operatie verander-van-een-muurbloempje-in-een-leuke-spontane-meid is gezet.
Zeer verrassend moet ik zeggen. Vandaag ben ik voor het eerst naar het dorp geweest. Ik heb verf gehaald voor mijn kamer, pastel terra cotta! Morgen begin ik met verven, ik ben benieuwd!
Nadat ik van de winkel kwam, besloot ik om nog wat rond te lopen en te kijken of ik misschien nog iets of iemand zou herkennen. Helaas, niets bekends gezien. Wel kwam ik een erg leuk winkeltje tegen. Er waren allerlij new age dingen te koop! Ik heb een oliebrander meegenomen en een flesje sandelolie. Ik wist niet welke geur ik moest nemen en heb er op gevoel één gepakt. De vrouw achter de kassa was wat raar, ze gaf me de bibbers. Het was net of ze dwars door me heen keek. Ze vroeg me of ik soms onrustig was, slecht sliep of me onbehaaglijk voelde…Ik schrok me een ongeluk en heb natuurlijk niets over mijn droom gezegd, maar gewoon dat ik het lekker vond ruiken. Ze keek me aan alsof ze er niets van geloofde, nou ja, het zij zo.
Op straat liepen een aantal jongens en meiden van mijn leeftijd en ik besloot ze te volgen in de hoop iets eetbaars te vinden want ik had best honger gekregen inmiddels. Uiteindelijk belandde ik in een leuke croissanterie waar ik me installeerde aan een tafeltje in de hoek, met uitzicht op de straat. (Zou dat niet te “ik ben nieuw en weet me geen houding te geven” zijn geweest?) Toen mijn broodje (Een broodje gezond met bacon) en kop thee gebracht werden, zag ik dat ik werd aangestaard door een jongen aan de andere kant van de zaal. Ik besloot de stoute schoenen aan te trekken en naar hem te glimlachen. Hij pakte zijn eigen kop thee op en kwam bij me zitten. Zijn naam was Mike McCullen, hij was 17 jaar en opgegroeid in Land’s end. Hij was véél te knap om bij mij te zitten, met zijn goudblonde haar en bruine ogen. Ik vertelde hem “mijn verhaal”, en de reden waarom ik hier was, en hij was zo aardig om aan te bieden me vanavond op te halen en me aan wat andere mensen uit het dorp voor te stellen! Dus nu zit hier, voor de 2e keer in één dag te bedenken wat ik in hemelsnaam voor kleren aan moet doen…


Hoofdstuk 2

Toen Demmi onder de douche vandaan kwam, zag ze Chelsea net haar kamer binnengaan.
Ze liep de gang in en klopte op deur waarachter haar zus daarnet verdwenen was.
“Kom maar!” Demmi stapte naar binnen. Tot haar grote verbazing zag ze dat haar zus al behoorlijk wat meer meubilair verzameld had dan zijzelf. Chelsea zal languit op haar bed en was een boek aan het lezen. “Waar heb je al die meubels vandaan?!” vroeg Demmi ongelovig. “Demmi, je weet hoe ongelofelijk groot dit huis is? Je weet dat grote huizen, grote zolders en kelders hebben? En je weet dat er veel kamers leeg zijn die niet gebruikt worden?”
“En dat vond oma goed?” “Jazeker” zei Chelsea met een grote grijns rond haar mond.
“Jij hebt de mooiste kamer, ik heb de mooiste spullen. Maar ik heb nog wel wat voor je over gelaten hoor.” “Dat moet dan tot morgen wachten.” antwoordde Demmi.
“Ik heb nu je hulp nodig voor iets anders. Zou je me willen helpen met mijn make-up?
En mijn kleren nu we toch bezig zijn?” Chelsea’s grijns werd nog groter.
“Heb je een afspraakje? Vertel!” Demmi vertelde het hele verhaal over Mike en over hun plannen van vanavond.
Uiteindelijk was Chelsea bereid te helpen.

Het was half 11 toen de deurbel ging. Demmi was net klaar, ze droeg een strakke donkerblauwe spijkerbroek, witte pumps en een wit topje.
Chelsea had haar haren opgestoken en haar gezicht tot een waar kunstwerk gemaakt.
Ze had Demmi zelfs iets van haar eigen make-up laten gebruiken.
Nu vloog Demmi naar deur en greep onderweg een vest mee, terwijl Chelsea bovenaan de trap om het hoekje van de leuning stond te gluren.
Demmi wierp een giftige blik over haar schouder, als waarschuwing dat Chelsea vooral haar mond niet moest opentrekken. Ze gooide de deur open, botste tegen Mike aan en begon aan zijn arm te trekken, richting de straat. “Wat ben je in hemelsnaam aan het doen?”
“Hoezo, wat ben ik aan het doen? Ik bespaar je de totale vernedering om als een stuk vlees gekeurd te worden door mijn zus, en ondervraagt te worden als een seriemoordenaar door mijn ouders.”

Plotseling bleef Demmi staan en voelde het schaamrood naar haar wangen stijgen.
Ze keek naar haar witte schoenen omdat ze zojuist gemerkt had, dat ze volop door de modder gekomen was. Mike volgde haar blik. “Geen paniek, er liggen wel tissues in de auto”
“Auto? Jij hebt toch geen auto?” “Ik niet, maar Owen wel.” grijnsde Mike.
Demmi keek naar de straat. Ze zag nu inderdaad de zwarte sportwagen staan.
Dat die haar niet eerder opgevallen was. Mike opende het achterste portier voor haar, en Demmi liet zich naar binnen glijden. Mike volgde haar voorbeeld en kwam naast haar te zitten op de achterbank.

In de auto zaten nog 2 meisjes en een jongen. De jongen moest Owen zijn.
Hij was erg gespierd, had zwart haar en blauwe ogen, ook was hij verbazingwekkend bruin. Het meisje dat naast hem zat had kastanjebruin haar, ook zij had haar haren opgestoken en haar bruine ogen keken Demmi doordringend aan.
Het meisje dat naast Demmi zat, bekeek haar zonder enige schaamte.
Demmi staarde naar haar. Dit meisje was een absolute schoonheid, haar ogen waren zo blauw dat ze bijna licht gaven in het donker, en haar lange blonde haren zo dik dat Demmi zich afvroeg of het meisje niet de hele dag hoofdpijn moest hebben van al dat gewicht op haar hoofd.
“Die gast achter het stuur is Owen, zoals je waarschijnlijk wel kon raden, daarnaast zit Jade, Jade is mijn zus en de vriendin van Owen…” “En ik ben Ann.” Mike werd abrupt afgebroken door het meisje dat naast haar zat. “Jij bent aardig opgeknapt Demmi” zei ze met een grijns.
“Ann?” wist Demmi nog net uit te brengen. Ze had het moeten weten.
Wie anders kon er zo uitbundig en ongegeneerd zijn als Ann.

“Wist je dat ik hier was?” “Zoveel meisjes die Demmi heten komen er niet bij je oma over de vloer” zei Ann met een knipoog. Ze gluurde naar Owen, en bij Demmi begon een 2e lampje te branden. “Owen” zei ze. Owen gromde wat en startte de auto.


Onderweg was Demmi in gedachten verzonken, terwijl ze afwezig antwoord gaf op alle vragen die Ann op haar afvuurde. Jade leek geamuseerd te luisteren, en keek Demmi af en toe aan alsof ze iets wist wat zij niet wist. En Owen deed geen mond open.
Die twee gaven haar een onbehaaglijk gevoel. De auto stopte uiteindelijk op een parkeerplaats waar veel auto’s stonden, maar waar verder geen mens te zien was.
Zodra Demmi de auto uitstapte, hoorde ze echter luide muziek, waardoor ze weer een beetje opvrolijkte. Ze liep met aan haar ene kant Mike, en aan de andere kant Ann, achter Owen en Jade aan en besloot zich verder niet druk te maken om die twee.
Owen zag haar duidelijk nog als dat kleine meisje van vroeger, het vriendinnetje van zijn zusje, waar hij verder niets mee van doen had. En Jade kende haar natuurlijk helemaal niet, en trok logischerwijs partij voor haar vriendje.

Demmi onderbrak het gebabbel van Ann. “Waar is Tibby? Zijn jullie geen vriendinnen meer?” Ann’s gezicht verstrakte en ze hield abrupt haar mond. Ook Mike hield zijn pas in.
“Tibby woont hier niet meer Demmi, en ze is al heel lang weg.” antwoordde Ann uiteindelijk. Demmi keek naar Mike en ze zag dat hij naar Ann staarde.
Ann beantwoordde de blik van Mike met iets dwingends in haar gelaat.
Je gebruikt wel 11 spieren om je wenkbrauwen te fronsen, maar slechts 4 om je middelvinger op te steken... :DD
Avatar gebruiker
Lyonesse
 
Berichten: 4033
Geregistreerd: 01 okt 2011 00:12
Woonplaats: Vlagtwedde

Re: Boek zonder titel.

Berichtdoor Enjoy » 25 maart 2013 23:21

Leest echt leuk weg! Ben benieuwd naar de rest! :)
Enjoy
 
Berichten: 256
Geregistreerd: 20 dec 2010 10:14

Re: Boek zonder titel.

Berichtdoor Lyonesse » 26 maart 2013 10:55

Eenmaal binnen gaf Demmi haar vest af bij de garderobe en ze liepen een grote zaal binnen.
Ze zag Jade en Owen aan de overkant staan. Owen keek ook haar kant op en Demmi schrok van wat ze zag; het leek wel regelrechte haat… “Hij kan me wat” dacht ze.
“Ik ben zo terug, ik moet even naar de wc” zei ze. Ze liep de zaal weer uit en sloeg naast de garderobe linksaf. Eenmaal veilig in het damestoilet keek ze in de spiegel.
Na misschien wel 5 minuten naar haar spiegelbeeld gestaard te hebben, besloot ze haar haren los te maken. Dat gaf haar een veiliger gevoel, één van de redenen waarom ze het nooit geknipt had. Ze pakte een borstel uit haar tas, kamde haar haren en schudde met haar hoofd.
Daarna pakte ze haar toilettasje en begon haar make-up bij te werken.

Ineens viel haar oog weer op haar schoenen. Ze was helemaal vergeten om ze schoon te maken.
Ze pakte wat wc-papier en haalde met wat water de modder van haar schoenen.
Laatste check, diep adem halen en terug naar de zaal. Ze zag Ann en Mike aan de bar hangen. Die hadden gezelschap gekregen van een andere blonde jongen.
Zo één met een tandpastaglimlach. Hij stond naast Ann, en zijn arm lag om haar middel en hij speelde met de strik van haar mooie turquoise jurk van.
“Nou, weer een struikelblok minder. Mike lijkt tot dusver nog niet bezet te zijn..” Nog een laatste keer haalde ze diep adem, en liep ook naar de bar. De blonde jongen was Tom, en hij bleek inderdaad de vriend van Ann te zijn.
Demmi wierp hem een stralende glimlach toe en probeerde vooral heel zeker van zichzelf te zijn. Daarna sleepte ze Mike mee naar de dansvloer. Dansen kon ze en dat wist ze.
Als ze ergens indruk mee kon maken was het hiermee wel.

Na tien minuten hield Mike het echter voor gezien. Hij liet zich vallen op de kussens bij de dansvloer en Demmi volgde hem. Ze plofte naast hem neer en hij sloeg zijn arm om haar schouders. “Ik ben blij dat ik je heb leren kennen. Je bent zo totaal anders als alle andere meisjes hier. Behalve Tibby, je lijkt op haar. Heb je altijd zo veel energie?”
“Jij kende Tibby ook? Ann zei dat ze al lang weg is. Zij waren mijn beste vriendinnen.”
“Tibby was mijn vriendin Demmi…” zei Mike. Demmi wist niet wat ze hoorde.
Ze voelde zich spontaan schuldig. Mike leek het te merken want hij kneep in haar schouder. “Waar is Tibby nu Mike?” “Niet nu” zei hij en hij kuste haar.
Demmi wist niet wat haar overkwam. Ze vond Mike leuk, erg leuk.
Maar hij was de vriend van Tibby. Tibby die ze graag terug had willen zien, maar die nu weg was. Waarschijnlijk zou ze haar nooit weer zien. En Tibby had Mike achtergelaten dus waarom zou ze zich in hemelsnaam schuldig voelen? Ze zoende Mike terug.

Toch bleef het aan haar knagen. Waar was Tibby heen?
Vanwaar de blikken die Mike en Ann elkaar toewierpen toen haar naam viel? Waarom keek Owen haar aan vol haat en had hij verder geen woord gezegd? Demmi maakt zich los uit Mike’s armen met het excuus dat ze alweer naar de wc moest. Ze wrong zich door de mensenmassa op zoek naar Ann en vond haar op dezelfde plek als waar ze haar had achtergelaten.
Ann werd omringd door mensen en ze leek er geen enkele moeite mee te hebben om ze allemaal te woord te staan. Toen ze Demmi zag, deed ze haar mond open en haar had ging omhoog richting in haar richting. Demmi greep die hand en trok Ann mee.
“Niet nu, we zijn zo terug” Ze sleepte Ann mee naar de wc’s.
“Waar is Tibby, Ann? En waarom slaat iedereen om als een blad aan een boom als haar naam genoemd wordt?” “Tibby is dood Demmi, ze is verdronken…”
Op dat moment werd het zwart voor Demmi’s ogen, ze kon nog net zien hoe alles begon te draaien, toen niets meer…

Demmi werd wakker toen ze de kerkklok hoorde luiden. Ze keek om zich heen, en zag dat ze thuis in haar eigen bed lag. Toen ze op de klok keek, zag ze dat het kwart over 5 was.
Kwart over 5? Ze hoorde toch de kerkklok? Ze ging zitten en opende het raam.
Het stormde buiten zo hard dat ze moeite had om het raam in bedwang te houden, dus deed het snel weer dicht. Ze luisterde nog eens goed, verbeeldde ze zich die kerkklok nou?
Nee, ze hoorde hem duidelijk en hij bleef maar luidden. Sterker nog; het geluid leek steeds luider te worden. Demmi’s oren bonsden er van. Op dat moment zag ze een wit paard uit de struiken stappen. Het paard keek haar aan. Hij was groot, met lange manen en een volle staart.
Hij was zo wit, dat hij licht leek te geven in het heldere maanlicht. Demmi voelde haar oogleden zwaar worden en even sloot ze ze om er in te wrijven. Toen ze ze weer open deed was het paard verdwenen. Verder was het doodstil, de kerkklokken luidden ook niet meer.
Demmi keek weer op haar wekker, het was inmiddels bijna half 7!
Zo lang was ze toch nog niet wakker?!
Plotseling merkte ze dat ze trek had, dus liep ze naar de keuken om iets te eten op te zoeken.

Beneden aangekomen zag Demmi dat er al licht brandde in de woonkamer.
Ze sloop naar de deur en keek door de kier. Oma zat in een leunstoel en Demmi zag dat ze huilde. Op slag was haar trek verdwenen, dus besloot ze weer naar bed te gaan.
Terwijl ze nadacht over de kerkklokken die ze had gehoord en het paard dat ze had gezien, sloop ook Tibby langzaam in haar gedachten. Demmi herinnerde zich Tibby nog goed. De twee meisjes leken veel op elkaar, en waren ook totaal verschillend. Beide hadden ze het dikke rode haar en de groene ogen. Maar Demmi had lang, golvend haar, terwijl dat van Tibby korter was, en meestal in een staartje hing. Daarnaast was Demmi erg verlegen en een echt meisje, terwijl Tibby ontzettend druk was en meer op een jongen leek. Wat was er met Tibby gebeurd?
Hoe kon ze zomaar verdrinken?
Je gebruikt wel 11 spieren om je wenkbrauwen te fronsen, maar slechts 4 om je middelvinger op te steken... :DD
Avatar gebruiker
Lyonesse
 
Berichten: 4033
Geregistreerd: 01 okt 2011 00:12
Woonplaats: Vlagtwedde

Re: Boek zonder titel.

Berichtdoor Lyonesse » 26 maart 2013 15:00

Nee, nog niet :)
Je gebruikt wel 11 spieren om je wenkbrauwen te fronsen, maar slechts 4 om je middelvinger op te steken... :DD
Avatar gebruiker
Lyonesse
 
Berichten: 4033
Geregistreerd: 01 okt 2011 00:12
Woonplaats: Vlagtwedde

Re: Boek zonder titel.

Berichtdoor Lyonesse » 27 maart 2013 13:16

Hoofdstuk 3

Het was 10 uur toen de deur van Demmi’s kamer open vloog en Chelsea naar binnen kwam stormen. “Wil je alsjeblieft Ann bellen om haar te vertellen dat je nog leeft?
Ze belt om het uur en ik wordt er stapelgek van!” En weg was Chelsea weer.
Demmi kwam moeizaam omhoog. “33…” Huh? Waarom zei ze dat? Meteen moest ze weer aan de vorige avond denken. En aan Tibby… Eigenlijk voelde ze ze zich zoals ze zich hoorde te voelen, dus kwam ze uit bed. Ze nam een douche, poetste haar tanden en liep naar haar kledingkast. “Goed, wat trekken we vandaag aan?” Ze pakte een lichte strakke spijkerbroek, een wit topje en een zwart vestje. Daarna ging ze voor de spiegel staan en probeerde zich te herinneren hoe Chelsea de vorige avond haar make-up had gedaan.
Het ging weer boven verwachting goed en ze grijnsde naar haar spiegelbeeld. Daarna ging ze naar beneden en smeerde een boterham, die ze meenam terwijl ze op weg ging.
Ze vroeg zich af of Ann nog in hetzelfde huis woonde.

Toen ze bij de voordeur kwam, ging die al voor haar open en stond Ann voor haar neus.
Nou daar had ze zich dus geen zorgen over te hoeven maken.
“Wat doe jij hier?! Hoor je niet in bed te liggen?” vroeg ze. Voordat Demmi kon antwoorden stond ze al halverwege de trap, meegesleept door Ann. Ze vertelde Ann dat ze écht nog wel zelf kon lopen en volgde haar naar haar slaapkamer, waar ze zich op het bed liet ploffen.
Ann had een vrolijke kamer. Het bed stond onder het raam, net als bij Demmi zelf.
Er hingen lange witte gordijnen voor en de muren waren helder lichtblauw geschilderd.
De rest van de kamer had verschillende gele en oranje tinten, zoals een geel bureau en een grote oranje zitzak. Ann ploft neer op haar bureaustoel en staarde Demmi aan.
Na een poosje zei ze: “Wat gebeurde er nu ineens? En voel je je nu weer goed?”
“Ik voel me prima” zei Demmi. “Ik weet niet wat er gebeurde. Toen jij vertelde dat Tibby verdronken is, werd alles zwart. Ik herinner me verder niets meer tot aan het moment dat ik vannacht wakker werd in mijn bed. Hoe ben ik thuis gekomen?”
“Ow… Mike heeft je thuis gebracht.” zei Ann nonchalant.
Ze leunde met één elleboog op haar bureau en haar hoofd leunde op haar hand.
Met haar andere hand draaide ze kleine sliertjes in haar haren. Ze staarde wezenloos voor zich uit. “Is er iets?”

“Hoor eens Demmi. Kijk een beetje uit met Mike. Hoe lang ken je hem nu helemaal?”
“Dat moet jij zeggen!” kaatste Demmi terug. “Hoe lang ken jij die jongens die gisteren allemaal aan je zaten?” Ann barstte in lachen uit.
“De meesten al mijn hele leven. Maar Mike is anders. Hij is een stuk om te zien en hij is erg slim, maar ik kan me niet herinneren dat ik hem ooit naar een meisje heb zien kijken, behalve naar Tibby… En nu komt hij jou tegen en nog dezelfde avond vreet hij je bijna op.”
Demmi gooide een kussen naar Ann’s hoofd en lachte. “En nu ben je jaloers?”
“Ik zit nu niet bepaald om aandacht verlegen lieverd. Ik kan niet ontkennen dat ik het nodige voor Mike uit de kast heb getrokken, maar hij had geen interesse. Pech voor hem, anderen genoeg die maar wat graag in mijn gezelschap willen verkeren.”
Demmi liet het onderwerp verder rusten, en ook Ann begon er niet meer over.

De rest van de dag besteedden ze aan het uitwisselen van verhalen over hun leven in Boston en Land’s end. Ze maakten sandwiches en aten deze op met echte engelse thee, en ’s avonds maakte de moeder van Ann een heerlijk diner. Tijdens de maaltijd was de sfeer echter alles behalve gezellig doordat Owen helemaal niets tegen Demmi zei.
Na het eten belde Demmi naar huis om te vragen of ze bij Ann mocht blijven slapen.
Ze kreeg haar oma aan de lijn, die alleen maar erg blij was dat Demmi niet de hele zomer alleen op haar kamer doorbracht, wenste haar een goede nacht en zei dat ze haar vanzelf wel weer zag verschijnen.

Het was elf uur toen Demmi en Ann een extra matras omtoverden tot een logeerbed.
De matras moest van zolder komen en het was nog een hele tour om het ding veilig in Ann’s kamer te krijgen. Demmi stond halverwege de uitschuifbare ladder die naar de zolder leidde, terwijl Ann worstelde om de matras enigszins beheerst door het kelderluik naar beneden te laten glijden zodat Demmi hem aan kon pakken.
“Heb je hem?!” riep Ann met een rood hoofd naar beneden. “Bijna! Nog een klein stukje!”
Ann liet de matras nog een klein stukje naar beneden glijden. “Ik heb heeeeeeeeeeeeeeeeeee!”

Demmi belandde onderaan de ladder met haar rug op de grond en een matras op haar buik.
Daar bovenop lag nog eens Ann die gierde van het lachen, net als Demmi.
“Ga van me af! Ik stik!” gierde Demmi. Ann strompelde moeizaam overeind, waarbij ze nog even haar evenwicht verloor en haar knie in de matras stampte, precies op de plek waar Demmi’s maag zich bevond en deze nog een keer gilde.
Toen Ann eindelijk stond, piekte haar haar alle kanten op en was haar gezicht vuurrood. Haar make-up zat in grote vegen overal op haar gezicht.
Nadat Ann de matras van Demmi af had gehaald en haar overeind had geholpen, kreeg Demmi te horen dat ze er zelf niet veel beter aan toe was.

Uiteindelijk lukte het ze toch om de matras veilig in Ann’s kamer te krijgen, en in sneltreinvaart was hij voorzien van lakens, kussens en een dekbed. Vervolgens dook Ann haar kast in om nachtkleding voor Demmi te zoeken. Kledingverslaafd als ze was, had ze nachthemdjes en pyjama’s in overvloed en gooide Demmi een hele stapel tegemoet zodat ze zelf iets uit kon zoeken. Daarna verdween ze in de badkamer, Demmi achterlatend onder een grote hoop kleding. Demmi koos uiteindelijk voor een flanellen setje bestaande uit een lavendelkleurig hemdje en een kort broekje met een sterretjesmotief. Toen Ann weer uit de badkamer tevoorschijn kwam, nam Demmi zelf een douche en hees zich in het setje. Het was inmiddels ruim half 2 toen ze beide in slaap vielen.

Demmi dreef op haar rug midden in het water. Ze keek naar de rotsen om zich heen. Echte kliffen, zoals je ze in Engeland zou verwachten. Bovenop de kliffen, stonden grote bomen, met takken die heftig heen en weer zwaaiden. De lucht was blauw, er was geen wolkje te zien. Op haar borst, voelde ze haar hanger liggen, hij voelde koud aan. Plotseling voelde ze iets aan zich trekken. Het waren geen handen, het leek of ze naar beneden werd gezogen. De druk op de ketting om haar nek werd ook groter, ze stikte bijna. Probeerde hem los te trekken, maar ze kreeg er geen vinger tussen. Ze zag het water boven zich sluiten, maar deze keer had ze niet het gevoel dat ze verdronk. Alleen het benauwende gevoel van de ketting die strak om haar hals zat. Plotseling zag ze dat Mike naar haar toe kwam zwemmen. Hij zei iets tegen haar, want ze zag zijn lippen bewegen. Daarna legde hij zijn vinger op haar mond en toen werd alles zwart…
Je gebruikt wel 11 spieren om je wenkbrauwen te fronsen, maar slechts 4 om je middelvinger op te steken... :DD
Avatar gebruiker
Lyonesse
 
Berichten: 4033
Geregistreerd: 01 okt 2011 00:12
Woonplaats: Vlagtwedde

Re: Boek zonder titel.

Berichtdoor Mando » 27 maart 2013 15:04

Leuk verhaal ik zit het met plezier te lezen....
Ook een wijze uil is ooit geboren als uilskuiken.....
Avatar gebruiker
Mando
 
Berichten: 2271
Geregistreerd: 01 jul 2011 14:55
Woonplaats: In the Middle of nowhere...

Re: Boek zonder titel.

Berichtdoor Lyonesse » 29 maart 2013 22:23

Toen ze wakker werd, zat Ann over haar heen gebogen ze had een bezorgde blik in haar ogen. “Gaat het wel met je Demmi?” Toen ze om zich heen keek, zag ze dat ze alle dekens van zich af had gegooid en nogal verwrongen op de matras lag. Waar haar kussens gebleven waren was een groot raadsel. Omdat ze zich hier onmogelijk uit kon redden, besloot ze alles over haar dromen aan Ann te vertellen. Over hoe ze begonnen vlak voordat ze wegging uit Boston en dat er steeds wanneer ze de droom had, een stukje aan toegevoegd leek te worden.
“Ken je dat winkeltje waar wierook en geurolie enzo verkocht wordt Demmi? Dat is de winkel van Claire.”
“Ik ben er volgens mij gisteren geweest. Maar waarom moet ik daarheen? Heeft zij iets tegen die dromen?”
“Nee, maar ik denk dat ze je zeker kan helpen.” “Ik zal erover nadenken” zei Demmi, maar ze was zo moe dat ze bijna onmiddellijk weer in slaap viel en doorsliep tot de volgende ochtend. De nachtmerrie bleef gelukkig weg…

Nadat Ann en Demmi hadden ontbeten, besloot Ann dat ze wel zin had om haar handen vuil te maken, en ging ze met Demmi mee terug naar huis om toch maar eens een begin te maken met de verfwerkzaamheden in Demmi’s kamer.
“Zo, je hebt wel het mooiste plekje uitgezocht he?” zei Ann met een grijns toen ze Demmi’s kamer inliep. Ze liet zich met haar armen gespreid achterover op Demmi’s bed vallen. “Jazeker” zei Demmi, en ze vertelde triomfantelijk hoe ze Chelsea buiten de deur had weten te houden. “Je moet alleen nog wel wat aan de aankleding doen Dem” “Ja, ik weet het, alleen op dat punt is Chelsea me wel voorgeweest. Maar dat maakt niet uit, de oude spullen die hier staan zijn sowieso niet mijn smaak.” “Maar wat hier staat is toch prima? Als je alles alles nu eens over zou verven ziet het er al heel anders uit.” Demmi nam zich voor aan haar oma te vragen of ze dat goed vond en Ann beloofde haar dat ze eens thuis op zolder zou kijken of daar nog iets bruikbaars stond. Daarna gingen ze aan de slag. “Ann! Help me eens met deze kasten als je wilt!” riep Demmi haar vriendin toe. De kamer was al half geverfd en Demmi was niet ontevreden over het resultaat. Alleen die kasten stonden nog in de weg. Samen sleepten ze ze naar het midden van de kamer, ze konden natuurlijk ook niet tegen de andere muur staan, die was immers nog nat. Nu ook dit obstakel was genomen, kon de klus afgemaakt worden en daarna was er nog ruim tijd over. Demmi besloot dat ze nog best tijd had om even in het dorp naar wat meubels te gaan kijken. Hoewel ze niet veel geld meer overhad, kon ze best een lijstje maken en dat later aan haar ouders laten zien. Ze zouden haar dan heus nog wel wat geld geven. “Sorry Demmi, ik moet echt gaan. Ik heb nog afgesproken met Jade en en Owen om wat te gaan drinken.” “Joh, dat maakt toch niet uit? Ga je gang, ik heb genoeg van je tijd in beslag genomen.” zei Demmi. “Heel erg bedankt voor je hulp, zonder jou had ik nog wel een maand tegen die saaie, witte muren aan moeten kijken.” Stiekem vond Demmi het helemaal niet erg dat Ann niet meeging naar het dorp. Ze kon nu mooi nog wat nadenken tijdens de wandeling ernaartoe, en wie weet, misschien zou ze nog wel bij Claire langsgaan en daar had ze liever geen pottenkijkers bij. Hoewel Ann de enige was die ze tot nu toe over haar dromen had verteld, had ze toch het gevoel dat ze Ann niet helemaal kon vertrouwen. Al was het alleen maar omdat ze het gevoel had dat haar vriendin iets voor haar achter hield. Maar goed, Ann was niet de enige. Zodra Tibby’s naam viel, leek iedereen het liefst onder de grond te willen verdwijnen. Het liet haar niet los. Meteen moest ze ook weer aan de vreemde blik en het rare ontwijkende gedrag van Owen denken. Het was bijna alsof hij haar iets kwalijk nam. Maar dat zou ze zich vast verbeelden, ze was hier al in jaren niet meer geweest, hoe kon ze hem dan iets aangedaan hebben?






Dit is wat ik tot nu toe heb. het kan nu soms iets langer duren voordat ik weer iets plaats. Het streven blijft wel dagelijks, maar er moet natuurlijk wel inspiratie zijn :P
Je gebruikt wel 11 spieren om je wenkbrauwen te fronsen, maar slechts 4 om je middelvinger op te steken... :DD
Avatar gebruiker
Lyonesse
 
Berichten: 4033
Geregistreerd: 01 okt 2011 00:12
Woonplaats: Vlagtwedde


Keer terug naar lezen, luisteren, kijken en koken

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 2 gasten

cron